“Happiness is not a destination, it’s a journey”

21 januari 2014

Werkdruk, agressie en intimidatie krijgen de komende jaren veel meer maatschappelijke aandacht als het aan minister Asscher ligt.

Ook bij mijn opdrachtgevers staat het onderwerp werkdruk vaak op de agenda. Vaak wordt meteen gezocht naar het juiste instrument om werkdruk tegen te gaan. Een externe partij, met de beste oplossing binnen het beschikbare budget, mag vervolgens aan de slag in de veronderstelling dat de medewerkers die het nodig hebben hier gebruik van zullen maken. Mijn ervaring leert dat deelname aan dergelijk gekozen instrumenten helaas vaak tegenvalt en de resultaten kortstondig zijn.

Maar wat is er dan wel voor nodig om een instrument succesvol te implementeren?

Hiervoor neem ik jullie graag mee in een praktijkcase.

Uit medewerkersonderzoek bij afdeling X komt werkdruk als een belangrijk probleem naar boven. Het management wil iets doen. In deze organisatie hebben medewerkers altijd een grote inbreng en zijn wars van een topdown aanpak. Daarbij gaat het om een afdeling met hoogopgeleide professionals die gewend zijn zelfstandig te werken. Rekening houdend met bovenstaande gegevens wordt de aanpak als volgt:

Stap 0: Samenstelling van een werkgroep, verantwoordelijk voor de succesvolle implementatie van het
Stap 0: instrument.

Stap 1:
Behoeftebepaling onder de medewerkers middels een inventarisatie om noodzaak en aanpak te bepalen.
Stap 2:
Bespreking van de resultaten van de inventarisatie met de medewerkers.
Stap 3:
Samenstelling van een programma met de mogelijke instrumenten door de werkgroep.
Stap 4:
Toelichting van het programma aan alle medewerkers in een workshop over werkdruk.
Stap 5:
Inschrijving op één of meerdere programma onderdelen tijdens workshop of daarna.
Stap 6:
Samenstelling van het definitieve programma aan de hand van de inschrijvingen en feedback
Stap 6: medewerkers.
Stap 7:
Uitvoering van programma met de diverse instrumenten.
Stap 8:
Evaluatie van het programma door alle medewerkers waarin de noodzaak voor een vervolg wordt
Stap 7: bepaald.

Het inzetten van het instrument is op deze manier niet een eenmalige actie geworden waarop ‘ja’ of ‘nee’ gezegd kan worden, maar een proces waarin medewerkers meegenomen zijn in het onderwerp van werkdruk. Door er een proces van te maken, is een dialoog ontstaan en is draagvlak gecreëerd. Hierdoor werd deelname hoger (65%), maar die deelname aan het instrument was tegelijkertijd niet meer het hoogst bereikbare doel. Het totale proces was het instrument geworden met een deelname van 100%.

Door de juiste vragen te stellen verandert de focus op het resultaat in een focus op het proces. Onze ervaring leert dat deze aanpak leidt tot betere en meer duurzame resultaten.

Een instrument los inzetten? Niet doen dus, zonde van de investering en het doet ook geen recht aan een belangrijk onderwerp als werkdruk waar we de komende jaren nog veel mee te maken zullen hebben.

Deel artikel

Meer inspiratie